Strefa środkowo-północna, obejmująca stany Min­nesota, Dakota Północna, Dakota Południowa, Nebraska, Iowa, Kansas i Missouri, staje się coraz bardziej popularna wśród tu­rystów zagranicznych, czemu sprzyja jej położenie w pobliżu gra­nicy z Kanadą i na trasach prowadzących z regionu nadatlantyc- kiego i nadjeziornego na zachód Stanów Zjednoczonych, dostęp do Jeziora Górnego, piękno krajobrazów kordylierskich w części zachodniej oraz zainteresowanie zagranicznych specjalistów rol­nictwa spichlerzem Stanów Zjednoczonych. Popularnymi obiek­tami turystycznymi w tej strefie są jaskinie w stanie Minnesota, gigamtyczne rzeźby czterech byłych prezydentów wyciosane w skałach gór Black Hills w Dakocie Południowej, park narodo­wy Wind Cave (jaskinie i egzotyczna fauna) oraz targi w Kan­sas City. Liczni turyści odbywają wycieczki samochodowe w re­jony pastwisk w stanie Nebraska, gdzie zwiedzają wielkie rancza hodowli bydła.

 

Dużą atrakcją dla turystów są parki narodowe Big Bend (wysepka „dzikiego Zachodu” z malowniczym kanionem rzeki Rio Grandę) i Hot Springs (jaskinie krasowe i lecznicze źródła mineralne), rezerwat na wy­spie Padre, zawody kowbojskie i największe w Stanach Zjed­noczonych obszary eksploatacji i przeróbki ropy naftowej. Więk­szość cudzoziemców odwiedza miasta Dallas, ważny ośrodek prze­mysłu petrochemicznego Houston oraz miasto, które zachowało liczne elementy z dawnej francuskiej epoki kolonialnej — Nowy Orlean. Strefa środkowo-południowa odznacza się ożywionymi kon­taktami turystycznymi z Meksykiem’i innymi krajami Ameryki Łacińskiej.

Święte miasto mu­zułmanów Kairuan, podziemne berberyjskie miasto Matmate, sławny Wielki Meczet i meczet el-Ksar oraz park afrykańskiej flory Belweder w Tunisie. Tunezja jest jednym z licznie odwie­dzanych krajów Afryki. W roku 1970 przyjęła ona 411 tys. tu­rystów i uzyskała, z: turystyki 58 min dolarów, w roku 1972 liczba turystów prawie podwoiła się (780 tys.) [1461. Obecnie na terenie Tunezji wyróżnia się dwie główne strefy turystycz­no-wypoczynkowe: jedną na wybrzeżu zatoki Hammamet i dru­gą rozciągającą się wzdłuż zatoki Mała Syrta (Gabes) wraz z po­łożoną w południowej części zatoki wyspą Dżerba.

Zadaniem człowieka, który jest częścią rozumnego i doskonałego wszechświata, jest życie w zgodzie z jego prawami. Cnotę stoicy utożsamiali ze szczęściem, mieli ją za jedynie prawdziwe dobro. Drugą częścią ich etyki był kult natury. Natura jest rozumna, harmonijna, boska. Człowiek powinien się więc do niej dostosować. Żyć cnotliwie, żyć zgodnie z naturą, żyć rozumnie – to jedno i to samo. –              , Jednym z pierwszych humanistów odrodzenia, który bardziej zaintereso­wał się relacjami pomiędzy człowiekiem i naturą, był Michel Eyquem de Montaigne (1533-1592). Montaigne unikał ogólnych teorii, wątpił w ich przydatność (sceptycyzm), człowieka rozumiał jako część przyrody o tych samych co inne istoty prawach.

W czasie wojny w Wietnamie na szeroką skalę stosowano właśnie udoskonalone przez naukowców herbicydy zawierające silnie trujące związki chemiczne, ale największym Szokiem dla świata było zrzucenie bomb atomowych na Hiroszimę i Nagasaki. Godne uwagi są też inne konsekwencje współczesnego scjentyzmu. Najistotniejszą z nich jest pojawienie się prymitywnych postaw ludzkich opartych na ślepym zaufaniu do nauki, ideach postępu i rozwoju. Nadmierne zaufanie do specjalistów, np. lekarzy, a także przeświadczenie, że naturę można i trzeba poprawić, prowadzi nie tylko do charakterystycznego dla współczesnego człowieka uzależnienia od leków (wieczorem pigułka nasenna, rano ożywiająca), lecz również do pozornie tylko bezkarnego, głębokiego ingerowania w fizjologię ludzką.